Tokom 20. stoljeća kuruz je postao jedan od najvažnijih modelnih organizama za proučavanje genetike, hromosoma, razvoja biljaka i nasljeđivanja, a upravo se tom stranom bavi "Priručnik o kukuruzu“, opsežni naučni priručnik koji su uredili Michael Freeling i Virginia Walbot
Prije oko 9.000 godina ljudi na području današnjeg Meksika počeli su uzgajati teosintu, divlju travu iz doline rijeke Balsas. Njeni su klipovi tada bili gotovo neprepoznatljivi u poređenju s današnjim kukuruzom - bili su sitni i sadržavali tek nekoliko tvrdih zrna zaštićenih čvrstim omotačem.
Uzgoj se postupno širio prema Centralnoj Americi, a na području današnjeg Hondurasa, na lokalitetu El Gigante, pronađeni su ostaci koji pokazuju da je prije oko 4.300 godina već postojao potpuno domestificiran i vrlo produktivan oblik. Prvi poljoprivrednici generacijama su birali biljke s poželjnim svojstvima - veće klipove, više zrna i osobine koje su olakšavale njihovo korištenje.
Takvim su odabirom postupno mijenjali izgled i svojstva biljke, sve dok se ona nije bitno udaljila od svojeg divljeg pretka. Proces je trajao hiljadama godina i predstavlja jednu od najdramatičnijih promjena biljke koju je čovjek ostvario u historiji poljoprivrede.
Kukuruz se danas najčešće posmatra kroz prinose, hibride, sušu, cijene te proizvodnju hrane i stočne hrane. No prije nego što je postao jedna od najvažnijih svjetskih ratarskih kultura, zauzeo je posebno mjesto u biologiji. Tokom 20. stoljeća postao je jedan od najvažnijih modelnih organizama za proučavanje genetike, hromozoma, razvoja biljaka i nasljeđivanja.
Upravo se tom stranom bavi Priručnik o kukuruzu (The Maize Handbook), opsežni naučni priručnik koji su uredili Michael Freeling i Virginia Walbot, a objavio Springer 1994. godine. Okupio je radove velikog broja istraživača i nije zamišljen kao klasična knjiga o uzgoju, već kao zbirka konkretnih metoda i laboratorijskih postupaka za proučavanje biljke.
Prvi od pet velikih dijelova posvećen je razvoju i morfologiji - od oplodnje i razvoja embrija do izbojka, lista, korijena, metlice i klipa. Posebno mjesto ima evolucijska genetika i odnos s teosintom, najbližim divljim srodnikom.
Opisana su i djelovanja gena koji određuju arhitekturu biljke, poput tb1, te razvoj aleuronskog sloja endosperma, važnog za praćenje staničnih dioba i aktivnosti transpozona. Time se već na početku vidi koliko su razvojna biologija i genetika međusobno povezane.
Drugi dio ulazi na staničnu razinu i donosi protokole za svjetlosnu, kompjutersku, skenirajuću i transmisijsku elektronsku mikroskopiju. Obrađuju se histologija, imunolokalizacija staničnog kostura i in situ hibridizacija, kojom se ekspresija gena može pratiti u pojedinačnim stanicama.
Danas neke od tih metoda pripadaju historiji laboratorijske tehnologije, ali upravo zato knjiga pokazuje kako je izgledalo istraživanje biljaka u vrijeme kada je molekularna biologija ubrzano mijenjala naučni pristup.
Najopsežniji, treći dio posvećen je genetskim protokolima. Obuhvata uzgoj materijala za pokuse, karakterizaciju mutanata, mutagenezu, kartiranje gena, analizu hromozoma, ploidiju, aneuploidiju, translokacije i molekularne markere.
Posebno su važni transpozoni - dijelovi DNA koji mogu mijenjati položaj unutar genoma. Upravo je ova biljka odigrala historijski važnu ulogu u njihovu proučavanju, počevši od istraživanja Barbare McClintock. Priručnik opisuje sisteme Ac/Ds, Spm i Mutator, kao i niz citogenetskih alata koji su omogućili precizno praćenje i kartiranje gena.
Pasmina, pašnjak, hranidba i zdravlje: Recept za održivo i isplativo ovčarstvo
Četvrti dio donosi metode koje su već mnogo bliže današnjoj biotehnologiji: izolaciju genomske DNA i RNA, Southern i Northern blotting, sekvenciranje, PCR, analizu gena i promotora te različite načine unošenja DNA u biljne stanice. Posebna poglavlja bave se genima odgovornima za sintezu škroba te zeinskim genima i njihovom regulacijom u endospermu.
Peti dio posvećen je kulturi stanica i tkiva. Opisane su regeneracija biljaka iz somatskih stanica, kultura protoplasta, embrija i mikrospora, unos DNA te proizvodnja transgenih biljaka bombardiranjem mikroprojektilima.
Jedna od zanimljivijih priča iza knjige nije samo naučna, nego i ona o zajednici koja ju je stvorila. Istraživači se od 1930-ih povezuju kroz Maize Genetics Cooperation Newsletter i Maize Genetics Stock Center, razmjenjujući genetske materijale, rezultate i laboratorijske metode.
U vremenu snažne naučne konkurencije razvijen je neobičan duh saradnje, u kojem su drugi istraživači prije svega bili partneri. Priručnik je direktan proizvod takve kulture - 132 poglavlja objedinjuju znanje stotina autora i čuvaju metode razvijane tokom gotovo cijelog stoljeća istraživanja.
Danas su mnogi postupci tehnološki nadograđeni ili zamijenjeni sekvenciranjem nove generacije, CRISPR-om i drugim suvremenim alatima. Ipak, vrijednost knjige nije nestala. Ona pokazuje kako je jedna važna poljoprivredna kultura postala svojevrsni laboratorijski prozor u svijet gena, hromozoma, razvoja i nasljeđivanja.
Tagovi
Autor
